Özleyen Yok mu Körüsten’i??

Türkiye’de apayrı bir yere sahip Karadeniz.havasıyla,insanıyla,yeşilliğiyle ayrı bir güzelliği vardır..çoğu yerde duyarız bu cümleleri..herkes Karadeniz’in yeşilinden,doğasından bahseder..haklı olarak bir kez daha gurur duyarız vatanımızla..atalarımızla gurur duyarız,taşıdığımız kandan gurur duyarız..

Peki, en son ne zaman gittik yurdumuza? En son ne zaman yürüdük orman yolunu? Ya da ne zaman içtik kana kana yaylanın suyunu?
Belki aylar oldu gitmeyeli, belki de kaç bayram geldi geçti görmedik dedelerimizi… Yaşam kaygısı uğruna, ellerin vatanında geçiriyoruz günlerimizi… Bir yandan gurbet, bir yandan hasret… Dayanabildiğimiz kadar buna da dayanacağız elbet…
İnsanın memleketi bir başka oluyor gerçekten.günler bir başka geçiyor ait olduğun toprakta…her gün ayrı bir telaşla başlıyor..ve başlayan her gün yeni ayrı bir güzellik yaşıyor insan..yağan yağmur benzemiyor buralarda yağan yağmura..toprağın kokusu içine işliyor insanın..buradaki gibi asfalt kokmuyor yürüdüğün yollar..körüstende buradaki gibi saklanmıyorsun şemsiyeler altına.. Yeşilin her tonunda ayrı bir huzur buluyor insan. Yaşadığı tüm zorlukları unutuyor bir an..dallardan bir ürperti değiyor tenine..ve hüzün veren tüm sesler kesiliyor yüreğinde..

Çarşıya inersen elbet biri başını kaldırıp da selam veriyor sana. büyük şehrin insanları gibi kafasını çevirmiyor seni görenler. Hele de gurbetten gittiysen daha bir samimi geliyor aldığın her merhaba..
Her şeyden önemlisi de sevdiklerinle beraber olmaktır Sugören..onlara kavuşmanın mutluluğunu yaşamaktır..onlardan ayrılırken ise gözyaşı akıtmaktır..kavuşana kadar gün saymaktır belki de..

Gurbetten herkese sevgilerimle

Seda ÖZTÜRK